carnaval in maastricht 2012

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012

anna

Leonardo da Vinci, Painter at the Court of Milan, National Gallery London

 

It is dark, it is cold, Trafalgar Square is deserted, no sign of the cheerful business of the daytime. Only commuters, the cleaning persons, the breakfast serving hotel staff waiting for their morning bus I see on my walk to the National Gallery in London, anticipating to visit the exhibition Leonardo da Vinci, painter at the court of Milan. Arrive at 5 o’clock at the National Gallery. The square is empty, it is dark. The tube is not running yet, de gates are closed. Some newspapers stands are open. The biggest concern amongst the early waiters at the Gallery is were to find a place selling coffee. The promised coffee stand provided by the Gallery is not there...

At six, staff from the National Gallery arrive, they start organising the queueing, hang up plastic bags to collect garbage and hand out leaflets of the exhibition. At seven the number of people waiting in line is already very impressive. At eight o'clock people get send away. They won't be able to get a ticket anymore. At ten the Gallery opens. Some latecomers inform how they can get it. You have to stand in line, the warden says, but queueing starts very early. At five, I say...

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012

anna

Brighton

Besides Leonardo da Vinci, Painter at the Court of Milan, in the National Gallery London, I am planning to go to Brighton. Why Brighton? It was King George III's son George, born in 1762 (p.58) who invented Brighton, 'near enough to the capital not to be out of touch, far enough to do whatever you liked in. [...] Brighton was invented as medical advice lit upon the healthful properties of salt water and sea air, just at the moment when walking out for a little exercise coincided with promenading for social display, and when the pleasures of holidaying in clean air away from the city created not only pleasure gardens but pleasure-and-leisure towns and spas, stiffened with a dose of medicament. 

Brighton would speedily provide all this, and the prince launched it by buying a farmhouse there which faced the river Steine in order to be near to his mistress, Mirs. Fitzherbert, whom he had illegally married in 1784. So from the start Brighton - and all seaside resorts - was linked to lubricity, and royal heirs to sexual scandals'(p.60). 

anna

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012

Literature:
Inglis, F. (2010). A Short History of Celebrity. Princeton/Oxford: Princeton University Press.

Leonardo da Vinci, Painter at the Court of Milan, National Gallery London

So the question is...is it worthwhile queuing for several hours to get into a blockbuster exhibition?

The National Gallery website informs:

All advance tickets are now sold out...

A limited number of tickets will be available to purchase at the Gallery on each day of the exhibition. However these are subject to availability and likely to sell out quickly

We recommend arriving well before 10am as queuing starts very early

Ticket sales and exhibition entrance open at 10am

Please allow for several hours queuing time once the Gallery opens, and expect to wait for a further period of time between ticket purchase and entry to the exhibition...

anna

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012

Leonardo da Vinci, Painter at the Court of Milan, National Gallery London

...die fascinatie voor lelijkheid...het vinden van een lelijke uitdrukking voor Judas zou Leonardo even veel moeite gekost hebben als het zoeken naar de ultieme schoonheid...

anna

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012

Literatuur
Assouline, P. (2006) Rosebud, biografieën over het kleine detail. Breda: De Geus

Salvator Mundi Saviour of the World

De National Gallery in Londen wil Leonardo da Vinci nu eens niet als uitvinder en wetenschapper maar als schilder schrijft Birgit Donker in haar review in NRC Handelsblad donderdag 10 november 2011.

In de Britse media wordt al maanden uitgekeken naar de historische expositie en de publieke belangstelling is groot.

According to the November 12, 2011 article of Charles Darwent in The Independent, there have been exhibitions portraying Leonardo as the inventor of submarines, the tortured homosexual, Leonardo as the anatomist and cartographer, the Renaissance genius and the occult anti-hero of The Da Vinci Code. The National Gallery presents Leonardo as the artist hidden behind his other talents. The exhibition shows works of the years Leonardo worked at the court of Ludivico Sforza, the Duke of Milan from 1483 till 1499 and from 1508 till 1513.

I would like to investigate if and in what extent Leonardo da Vinci was or wanted to be a painter. For someone who only completed 20 paintings in a lifetime you might question his ambition to be an artist after all. In one of his last writings in 1518, Leonardo stops writing because perche la minesstra si fredda, his soup gets cold. In Charles Nicholls biography about Leonardo da Vinci there is an attempt to bridge the image of Leonardo as superhuman and the real person. I am very curious how the National Gallery deals with Leonardo’s fame and how they present him, as homo universalis, as an artist or a person worried about his soup getting cold. The National Gallery holds back 500 admission tickets for sale every morning of the exhibition. Queuing begins at 6am. The museum’s doors open at 10am, and the website warns of a four-hour wait. Those who persevere and get a ticket may have to wait much longer. This is a timed-ticket exhibition to help regulate visitor numbers, so it may be five hours later before one gets in. That is what generates the question: Is a blockbuster art show worth queueing for? Or will the crowds spoil the art experience?

anna

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012

Literatuur
Donker, B. (2011) Mooier dan de natuur zelf. NRC Handelsblad. Cultureel Supplement p.8 - 9.

Salvator Mundi Saviour of the World

Ga naar London, naar de expositie Leonardo da Vinci, Painter at the Court of Milan in de National Gallery. Er is een nieuw schilderij te zien. Een nieuw schilderij van Leonardo da Vinci. Voor een schilder die maar 20 schilderijen gemaakt heeft life long is dat nogal bijzonder. Ter vergelijking Picasso schilderde 20 schilderijen in één maand. Nu is er dit nieuwe schilderij toegeschreven aan da Vinci. Salvator Mundi: Saviour of the World.

Er zijn drie redenen om dit schilderij te willen zien, de gezichtsuitdrukking, de 'typische' - hoe kan je van typisch spreken in zo'n gelimiteerd oeuvre - introverte blik, de hand en de glazen globe...op zoek naar het kleine detail bij da Vinci...blik, hand en globe...

oh, en de krullen natuurlijk...

anna

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research 2012

Literatuur
Assouline, P. (2006) Rosebud, biografieën over het kleine detail. Breda: De Geus

rosebud

Rosebud...rosebud...rosebud...

Wanneer hij op sterven ligt, draait een man een sneeuwglobe in zijn handen rond. Hij denkt aan zijn jeugd. Hij speelt in de sneeuw op een slee, op het beslissende moment dat hij bij zijn ouders wordt weggehaald. Hij sterft, de sneeuwglobe valt uit zijn hand en de man zegt: rosebud...rosebud...rosebud...

In de film Citizin Kane (p.11) is een woord rosebud, het kleine detail dat ieder mens uniek maakt. Rosebud is het merk van de slee waar het kleine jongetje op speelde toen hij weggehaald werd bij zijn ouders.

Pierre Assouline - mijn grote voorbeeld - is op zoek naar het kleine detail 'die anderen laat zien wie we zijn. Elk onderzoek heeft als drijfveer nieuwsgierigheid: andere mensen bestuderen maakt menselijker. [...] Dan komt de dag dat de waarheid genoeg krijgt van bewijzen. En de biograaf zichzelf erop betrapt dat hij het even niet zo nauw neemt. [...] Hij wil de documenten weer ziel en leven geven.

Wie zal het ooit willen toegeven hoe opwindend het is om zich op het uiterst kleine te concentreren? [...] De biograaf is een leverancier die in de groothandel, de tussenhandel en de kleinhandel zit. [...] Juist op het terrein van het detail speelt zich het belangrijkste af (p.12). Een detail maakt de weg vrij voor een verassende blik. Het brengt soms een ander boodschap over dan het geheel aan de hand doet (p.124).

anna

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research

Literatuur
Assouline, P. (2006) Rosebud, biografieën over het kleine detail. Breda: De Geus

rosebud

Rosebud, is dat kleine detail dat ieder mens uniek maakt. De term 'rosebud' - letterlijk rozenknop - ontleent schrijver Pierre Assoulini aan de film Citizen Kane, waarin het kleine detail een bepalende rol speelt. Assouline vergelijkt zichzelf met verslaggever Thompson, een personage uit de film. Elk onderzoek heeft volgens Assouline nieuwsgierigheid als drijfveer: andere mensen bestuderen maakt menselijker. Een boek, een film, of een schilderij, soms alleen een blik van de overkant van de tafel, of een glimlach tussen twee metrostations, de vleugelslag van een vlinder op een zomeravond, ze kunnen bepalend zijn voor een heel leven, aldus Assouline.

In Rosebud wordt een klein element van het geheel afgezonderd, waardoor een andere manier van kijken wordt gepresenteerd: biografieën van het kleine detail.

anna

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research

Literatuur
Assouline, P. (2006) Rosebud, biografieën over het kleine detail. Breda: De Geus

rosebud

anna

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research

rosebud

Het kleine detail en de houding van mensen ten opzichte van vuil, afval en lelijkheid in letterlijke zowel als symbolische zin, heeft me altijd gefascineerd. In mijn straatfotografie zoek ik bij voorkeur de rafelranden van de stad op, daar waar het ‘schone’ gedeelte van de stad overgaat in de hood. Een grijs gebied, een gebied waar de stad nog niet af is, in de zin van niet volmaakt. Daar waar de stad nog leeft, want zoals Paul Valéry het formuleert, elke schilder, beeldhouwer, schrijver en musicus weet: in alles wat voltooid is tekent zich de dood af. 

anna

Rosebud is the online research diary of Anna No Picture: master Arts and Sciences, Artistic Research